Muskusrattenbestrijder: bestrijden van een gevaarlijke graver

Het gevaar van de muskusrat

De muskusrat leeft in en rond water en graaft veel. Het dier maakt holen en gangen in dijken en oevers. Daardoor worden dijken zwakker en dat is gevaarlijk. Zwakke dijken kunnen namelijk makkelijker doorbreken, waardoor land kan overstromen. Bovendien heeft de muskusrat in Nederland bijna geen natuurlijke vijanden. Als de waterschappen niets doen, groeit het aantal snel en ontstaat er meer schade.

Daarom bestrijden de waterschappen de muskusrat al jarenlang. Hiervoor zetten ze de muskusratvanger in. En met succes: vroeger vingen ze duizenden dieren per jaar, nu zijn dat er veel minder.

De werkzaamheden van de muskusrattenbestrijder

Het werk van de muskusrattenbestrijder is zwaar. Hij werkt vooral buiten en legt elke dag lange afstanden af. Hij loopt langs rietvelden, door bossen, over dijken en soms zelfs door het water. Ook moet hij over hekken klimmen en door sloten waden.

Ondertussen zoekt hij naar sporen van de muskusrat. Hij kent zijn werkgebied zo goed dat kleine veranderingen hem opvallen. Bijvoorbeeld afgekloven rietstengels, gangen of uitwerpselen van het dier. Als hij sporen vindt, zet hij een klem of kooi bij het hol van het dier. Een klem doodt de muskusrat direct, zodat het dier niet lijdt. De dode muskusrat legt hij vaak terug in de natuur. Zo wordt de muskusrat voedsel voor andere dieren.

Met moderne technieken, zoals apps en digitale kaarten, houden de bestrijders hun vangstgegevens bij. Zo weten de waterschappen waar muskusratten leven en hoe goed de bestrijding werkt.

De waterschappen over muskusrattenbestrijding

Niet iedereen is positief over het werk van de muskusrattenbestrijder. Veel mensen vinden het doden van de dieren moeilijk te accepteren. Het is echter nodig, want dankzij het werk van muskusrattenbestrijders blijven onze dijken sterk en veilig.

Waterschappen vinden het belangrijk dat het vangen van muskusratten zo diervriendelijk mogelijk gebeurt. Daarom zoeken we steeds naar betere manieren om muskusratten te vangen. Vangkooien worden steeds sneller en betrouwbaarder, zodat er geen andere dieren – zoals vissen en watervogels – in de vallen terechtkomen. Ook maken waterschappen gebruik van e-DNA. Daarmee kunnen sporen van de muskusrat en andere dieren in het water gevonden worden. Zo weet de muskusratvanger precies waar hij de vallen moet neer zetten.

Uiteindelijk willen we dat muskusratten alleen nog bij de landsgrenzen leven. Dat hebben we ook bereikt met de beverrat. Dit dier kwam vroeger overal in Nederland voor. Maar – mede dankzij de muskusrattenvanger – leeft de beverrat alleen nog in het grensgebied.