De beverrat is een groot, bruin knaagdier. Een volwassen beverrat heeft een lijf van 40 tot 60 centimeter en een staart van 30 tot 45 centimeter lang. Het dier weegt zo’n 6 tot 10 kilo. Beverratten leven bij het water en zijn vooral ‘s nachts actief. Ze eten vooral planten, maar soms ook mosselen en zelfs hun eigen uitwerpselen (poep). De dieren zijn schuw en niet agressief.
Beverratten lijken op muskusratten en bevers, maar er zijn duidelijke verschillen. Een beverrat is twee keer groter dan een muskusrat en twee keer kleiner dan een bever.
Ook hebben ze andere staarten. Een beverrat heeft een ronde staart en grote, oranje voortanden. De andere twee hebben dat niet.
De beverrat werd rond 1920 vanuit Zuid-Amerika naar Europa gehaald voor de bontfokkerij. Sommige dieren ontsnapten en kwamen in de natuur terecht. Zo verspreidde de beverrat zich over heel Europa.
In Nederland komen nog maar weinig beverratten voor. Dat komt doordat de waterschappen al jaren proberen om alle beverratten te vangen. Maar vanuit Duitsland proberen de dieren nog steeds ons land binnen te komen. In 2024 vingen de waterschappen 1.842 beverratten , vooral vlak bij de grens met Duitsland.
Waterschapen vangen beverratten vanwege hun gedrag. De dieren planten zich niet alleen snel voort. Ook eten ze veel planten, en graven gangen in oevers en dijken. Daardoor kunnen dijken zwakker worden en dat kan wateroverlast veroorzaken. Daarom mogen de Europese landen sinds 2016 maatregelen nemen tegen de beverrat. In Nederland doen de waterschappen dat. Want als we niets doen komen er snel veel beverratten bij. Een speciale medewerker, de muskusrattenvanger, plaatst daarom bij de ingang van het hol een kooi. Hierin leggen ze een stukje appel, biet of wortel als lokmiddel. Elke dag controleren ze of er een beverrat in de kooi zit. Als dat zo is, doden ze het dier snel en zorgvuldig met een luchtdrukpistool.
Waterschappen willen beverratten zo diervriendelijk mogelijk bestrijden. We werken daarom aan betere vallen die geen andere dieren vangen. Denk bijvoorbeeld aan bevers, watervogels en hermelijnen. Ook ontwikkelden we een nieuwe methode eDNA. Hiermee kunnen we sporen van de beverrat in het water vinden. Dan weet de muskusrattenvanger waar ze de vallen moeten plaatsen.
Vroeger aten mensen beverratten. Ze noemden het dier toen waterkonijn, want dat klonk lekkerder dan beverrat. Nu mag dat niet meer omdat het dier op de lijst van verboden invasieve exoten staat.
Zie je een beverrat? Meld dit dan via muskusrattenbestrijding.nl. Op deze website staan ook afbeeldingen waarmee je kunt controleren welk dier je hebt gezien: een muskusrat, een beverrat of een gewone rat.
